La 64. Mostra Internazionale dell'Arte Cinematografica

Oftewel, het filmfestival van Venetië

Want ja, natuurlijk kon ik, als filmliefhebber die niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Gevestigd op het Lido was het festival terrein in het begin wel een flinke zoektocht, maar toen ik er dinsdag 28 augustus kwam kon ik gelijk mijn passepartout kopen en had ik dus toegang tot haast alle films (behalve dan de speciale press + industry screengings, want daar ben ik niet belangrijk genoeg voor).
Het filmfestival zelf was een wonderlijke ervaring. Ik zag films die pas over een half jaar in Nederland in première zullen gaan, oude films die al jarenlang niet meer (of zelfs nog nooit eerder) vertoond waren. En boven alles heb ik nog 3 prachtige momenten beleefd.
De eerste was tijdens de vertoning van een aantal korte documentaires van Michelangelo Antonioni. Deze belangrijke Italiaanse regisseur is 4 weken geleden overleden en de directie van het filmfestival vond het wel op zijn plaats om deze regisseur te eren. Dat betekende dus dat Antonioni postuum een prijs kreeg voor zijn verdiensten voor de Italiaanse cinema. De ceremonie die hierbij gepaard werd verricht door de weduwe van Antonioni en was dus erg emotioneel, zonder klef te worden. In een redelijk klein zaaltje gaf Antonioni's weduwe een mooie speech, en de intimiteit van het geheel maakte het werkelijk tot ee onvergetelijke ervaring.

Een tweede moment vond plaats op de voorlaatste dag van het festival. Nu zo langzamerhand alle grote namen uit de gouden periode van de Italiaanse film helaas zijn overleden (Fellini, Pasolini, Visconti, Antonioni, Mastroianni; om er een paar te noemen) huldigd Italië natuurlijk de nog levende legendes, vooral omdat de critici niet bepaald te spreken zijn over de hedendaagse Italiaanse cinema. Een van deze nog levende legendes is Bernardo Bertolucci (vooral bekend van films als The Last Tango in Paris en 1900). Hij werd op dit festival ook met een speciale prijs geëerd en van zijn oeuvre werden twee zeer onbekende en nieuw gerestaureerde films getoond.
Deze films wilde ik natuurlijk dolgraag zien, maar wat ik niet verwachtte was dat Bernardo Bertolucci zelf bij de vertoningen zou zijn (gezien zijn leeftijd en gezondheidsproblemen). Ook hier weer een prachtig intieme ceremonie die ik voor geen goud had willen missen. Vooral het moment dat Bertolucci de zaal binnen kwam was magisch. Het publiek barstte spontaan in een tien minuten durende staande ovatie; uit pure bewondering.
De aanwezigheid van een andere nog levende legende: Stefania Sandrelli (actrice in veel van Bertolucci's films, en naast Sophia Loren de enige nog levende grote actrice uit die tijd) maakte het nog prachtiger. Ik heb misschien weinig Hollywood sterren mogen spotten, maar de Italiaanse grootheden maakten dat voor mij op het festival dubbel en dwars goed.

En het derde mooie moment was aan het einde van het filmfestival. Dit werd namelijk groots afgesloten met een concert op het Piazza San Marco. En dit was niet zomaar een concert. Neen, dit was een concert van niemand minder dan Ennio Morricone, de componist van filmmuziek in films als The Good, the Bad and the Ugly en Once Upon a Time in the West. Het was vreselijk druk op het plein (er waren meer mensen dan dat er ooit duiven zijn geweest), maar vanwege de geweldige acoustiek was het geluid overal erg goed. En het concert was erg bijzonder. Vooral kippenvel bij de epische werken die hij geschreven heeft voor de vele spaghetti-westerns zal mij nog een flinke tijd bijblijven.

Het festival zelf ging natuurlijk gepaard met veel heisa van sterren en fans. De belangrijkste vertoningen vonden altijd plaats om 19:00 in de Sala Grande en om 3 uur 's middags stonden er buiten de dranghekken al fans om de Hollywood sterren te kunnen spotten. Dit was natuurlijk vooral erg op de dag dat Tim Burton een gouden leeuw voor zijn oeuvre kreeg (geheel misplaatst trouwens, maar dat is mijn mening dan weer) want iedereen wilde natuurlijk Johnny "I can't act" Depp zien. Ikzelf heb me aan die drukte vooral ontrokken. Ik was meer dan zat in mijn nopjes met de ervaringen die ik hierboven heb beschreven. Daar kan geen Brad Pitt, George Clooney of Ewan Mcgregor tegenop (alhoewel... die laatste misschien wel...)

Oh, en bij de weg: wa de foto's betreft. Deze worden natuurlijk volop gemaakt, maar Looi is niet erg begaafd als het gaat om werken met de computer. Het kabeltje is er, maar de software niet. Die moet ik dus ergens vandaan zien te downloaden. To be continued dus...

Labyrinth

Had ik het eerder over Venetië als een Fata Morgana uit de Efteling, 's avonds gaat die vergelijking al helemaal op. Vaar maar eens 's avonds met de vaporetto het hele Canal Grande af. Slechts verlicht door enkele lantaarns doemen de palazzi (ofwel Ca's zoals de Venetiaanse deze met valse bescheidenheid noemen) op langs de oevers van het het kanaal als een soort spookpaleizen. Deze worden afgewisseld met verlate donkere steegjes of kanaaltjes en de sfeer is helemaal af. In Venetië is 's avonds maar een enkele verlaten toerist op straat lijkt het zo wel, maar misschien is de stad zo ook wel op zijn mooist. Rustig, mystiek en een beetje spookachtig.
Een andere charme van deze stad is dat deze enorm onvoorspelbaar is. Je hoeft maar een klein steegje in te duiken of er is in geen velden of wegen meer een mens te bekennen. Net zo goed kun je denken hopeloos verdwaald te zijn om vervolgens, na een bocht te hebben gemaakt op een grote toeristische plek als het San Marco of de Rialto brug te belanden. De kaart werkt flink mee in dit spelletje van verdwalen en de weg terug vinden. Je denkt helemaal de juiste kant op te lopen (ik leer me hier toch kaartlezen mensen!) maar een verkeerde afslag en je vindt de weg al gelijk niet meer terug. Een weg kan op de kaart bijvoorbeeld makkelijks naar rechts afbuigen terwijl deze in werkelijkheid toch echt naar links gaat. Ook zijn er vele steegjes die zo klein zijn dat ze niet op de kaart staan aangegeven. Maar na een paar keer overal doorheen lopen begin je dingen te herkennen ("Wacht even, hier ben ik al eens eerder de weg kwijt geraakt!") en zo raak ook ik steeds bekender met de steegjes van Venetië. Nog even en ik heb helemaal geen kaart meer nodig!

Zo, daar zit ik dan. De tweede dag in Venetië alweer. Ik werd door een erg vriendelijke Jongen getipt dat als je op een pleintje ging zitten er altijd wel een onbeveiligde wifi-verbinden te vinden is. Dus zodoende zit ik nu op een prachtig pleintje in hartje stad (wel net buiten een toeristische plek zodat ik niet overhoop gelopen door de vele dagjesmensen die de stad overspoelen) te internetten. Heerlijk gewoon.

Vreemd om hier eindelijk te zitten. Als ik door de straatjes en langs de kanaaltjes loop heb ik veel meer het idee dat ik door een enorm grote fata-morgana loop in plaats van de stad waar ik een jaar ga studeren. Als Hollandse-boerenknul ben ik het natuurlijk niet gewend om constant in een groot openlucht museum te zijn.
Toch voelt het ook wel heel goed om hier te zijn. Ik ben écht 'independent' (althans, dat houd ik mezelf voor). Ik loop van hot naar her, vind overal mijn eigen weg en ben zelfs al op en neer naar het Lido gegaan om mijn passepartout voor het filmfestival te gaan halen (welk ook weer een avontuur an sich was maar dat heeft meer te maken met de Italianen die weigeren dingen aan te geven, zelfs als het om een internationaal festival gaat, en de Italiaanse telecom die besloot het interne netwerk van het festival op stop te zetten).

Kortom, het is geweldig om nu hier te zijn. Venetië gaat echt een thuis voor me worden, dat voel ik nu al!

Und jetzt fangen wir an

Salut!

Daar sta ik dan, aan de vooravond (nu ja, de voorweek) van mijn reis naar Venetië. Het is grappig hoe snel sommige dingen kunnen gaan. Waar slechts enkele maanden geleden het idee van Venetië nog een spannend avontuur in mijn dromen leek, komt het nu gevaarlijk dicht bij en lijkt het me achter iedere hoek die ik omsla op te wachten.
Oké, het is echt niet zo dramatisch als dat het nu klinkt, ik ga een rete-fantastische tijd krijgen, maar de spanning valt niet te ontkennen. De laatste dingen worden geregeld, ik ren nog aardig wat universitaire medewerkers achter hun reet aan - want ja, zoals iedereen weet werken ze daar allemaal langs elkaar heen - en nog het ergste van alles: afscheid nemen van iedereen.
Dat gaat gepaard met vele tranentrekkende taferelen, maar gelukkig is het ook niet enkel kommer en kwel. Mijn laatste week in Nederland zal zeker geen vervelende worden.

Maar het beschrijven van een laatste week in Nederland is natuurlijk geen reden om een blog (help! Looi doet mee aan de hype! Mag ik mezelf nu een echte blogger noemen?) te beginnen. Neen, mensen willen sappige verhalen lezen over Venezia: de pittoreske grachtjes, de zwoele avonden en natuurlijk de Casanova's die je daar veel schijnt te hebben. En dat is ook precies waarvan ik verslag ga doen. Niet alleen de dagelijkse beslommeringen van een student in het buitenland (want wie is er nu geïnteresseerd in het feit dat de gedroogde pasta van merk X toch duidelijk goedkoper zijn dan die van merk Y, maar wat kwaliteit betreft wel flink wat te wensen over laat). Nee, mijn toekomstig trouwe lezertjes willen natuurlijk vanuit alle kanten verrast worden. Dus naast het neerkalken van mijn integratiepogingen in il Belpaese zal ik ook verslag doen van de vele culturele hoogtepunten die me te wachten staan. Dat zal straks natuurlijk beginnen met een geweldig evenement zoals het filmfestival van Venetië. Maar ook de gondelrace op de Canal Grande en verderop in het jaar het roemruchtige carnaval staan op de culturele agenda.
Het belooft duidelijk een spannend, enerverend en wonderbaarlijk jaar te worden. Houdt deze blog dus maar goed in de gaten want ik zie de filmrechten op mijn dagelijkse beslommeringen nu al lonken ('Sesso e la Città' anyone?).

En wat die Italian Stallion (zoals Sylverster Stallone die in een grijs verleden zo 'spannend' (?) in beeld heeft gebracht) betreft: ik ben er klaar voor!